و بسياري بناها را ويران ساخت. در سال 1382 يكي از شديدترين لرزههايي كه گزارش شده در انگلستان روي داد؛ مركز آن در كانتربري بود، ولي تكانهايش در ساير نقاط انگلستان و در قارهٴ اروپا هم محسوس شد. جان مالورِن از اين لرزه سخن ميگويد. در سال 1383 چنين زمينلرزهاي در ميتيلنه روي داد، ((كه ساختمانها مانند درختان بههنگام توفان از سويي بهسويي ميلرزيدند))؛ شهر ويران شد، 500 تن كشته شدند. در سال 1391 زمينلرزه در سوييس با ظهور ستارهٴ دنبالهدار و در پي آن بارندگي شديد، سيل، قحطي و آفات همراه شد. زمينلرزه در سال1393 در بولونيا، آبله و توفان شديدي در پي داشت. در عوض، زمينلرزهٴ ديگري كه در سال1394 در سوييس، فرانسه و آلمان محسوس بود، گرماي شديد و محصول فراوان بهدنبال آورد.
در پايان سال 1395 زمينلرزههايي كه در سراسر كرانههاي خاوري اسپانيا محسوس بود، در جزيره (بلنسيه) سبب شد آب دو چشمه بوي نامطبوع و رنگ خاكستر پيدا كند. زمينلرزهٴ مونپليه در سال 1397 با طاعون همراه بود.
زمينلرزهها و فورانهاي آتشفشان در سالهاي 1360، 1370، 1389 ـ 1390، 1391 در ايسلند گزارش شده است.
كشيش هوانگ 71 زمينلرزه را در نيمهٴ دوم سدهٴ چهاردهم گزارش ميدهد، در برابر 131 لرزه در نيمهٴ اول. ظاهراً بسياري از اين لرزهها خفيف بوده، چندان كه موجب خسارت جاني يا مالي نشده و احتمالاً اگر در اروپا بود ذكر نميشد. روي هم اين عصر، دوران آرامش نسبي از لحاظ زمينلرزه در چين بود، درحاليكه در ژاپن، بهويژه از 1361 تا حدود 1380 افزايش داشت.
5. معدن و علم مواد. گرايشهايي كه در اواسط قرن درخور توجه ميشد، هرچه به پايان قرن نزديكتر ميشويم بيش از پيش مشهودتر ميگردد. استخراج زغال سنگ و صنايع متالورژي ناشي از آن در اروپاي باختري، بهويژه در انگلستان گسترش خود را ادامه دادند. ولي اين گسترش بيشتر جنبهٴ اقتصادي و بازرگاني داشت تا فني، و اكتشافات فني داراي ماهيتي انقلابي در آنها صورت نگرفت.
اهميت نيوكاسل ـ آن ـ تاين بهعنوان مركز توزيع زغالسنگ داشت بهصورت ضربالمثل در ميآمد. از آغاز سدهٴ چهاردهم تجارت زغال سنگ نهتنها در تاين، بلكه در فيرث آففورث، و تاحدود كمتري در نواحي دي و اِسوِرن هم سودآور بود. در زمان ادوارد دوم زغالسنگ به فرانسه صادر ميشد. در سال 1325 ميشنويم كه يك كشتي از پوانتوا به نيوكاسل ذرت آورده و در بازگشت زغالسنگ بار زده است. زغالسنگ براي مصارف خانگي هم مانند مصارف صنعتي بهكار ميرفت. مثلاً، در سال 1313 راهبان صومعهٴ جارو، زغالسنگ مصرف ميكردند. راهبان تاين ماوث از سال 1330 به بعد معادن مختلف زغالسنگ را اجاره كردند و اسقف دورهام نيز در سال 1356 همين كار را كرد.